ใช้ AI เลียนเสียงนักร้อง เป็นเรื่องเดียวกับคัดลอกเพลงไหม?

รายงานหลัก

Copyright and Artificial Intelligence, Part 1: Digital Replicas ของสำนักงานลิขสิทธิ์สหรัฐฯ หน่วยงานรัฐบาลกลางที่บริหารกฎหมายลิขสิทธิ์ ลงนาม 31 ก.ค. 2567 เป็นข้อเสนอต่อรัฐสภา ไม่ผูกพันศาล (หน้า v และ 57) ^[1]

ตัวบทลิขสิทธิ์

หมวด 17 ของประมวลกฎหมายของรัฐบาลกลางสหรัฐฯ (17 U.S.C.) มาตรา 101, 102(a), 106 และ 114(b) ^[2]

สิทธิในตัวตน

สิทธิในการใช้ประโยชน์จากตัวตน (right of publicity) ตามกฎหมายหรือคำพิพากษาของแต่ละรัฐ บางรัฐไม่มีเลย (หน้า 10–11) ^[1]

ร่างกฎหมายของรัฐบาลกลาง

NO FAKES Act of 2026 (S.4591 · H.R.8915) เป็นร่าง ไม่มีบันทึกว่าผ่านสภาใด ตามข้อมูลของ congress.gov ที่ชมรมเรียกดูเมื่อ 3 พ.ย. 2569 ^[3] [14]

กฎหมายของรัฐเทนเนสซี

ELVIS Act (Tenn. Pub. Acts ch. 588) ลงนาม 21 มี.ค. 2567 เป็นกฎหมายสิทธิในตัวตน ไม่ใช่กฎหมายลิขสิทธิ์ ^[1] [10]

กฎหมายกลางคนละเรื่อง

TAKE IT DOWN Act (Public Law 119-12) ลงนาม 19 พ.ค. 2568 ^[9]

• ข้อเท็จจริง

  มาตรา 102(a) แยก “งานดนตรี รวมทั้งถ้อยคำที่ประกอบ” กับ “งานบันทึกเสียง” เป็นคนละประเภท เจ้าของลิขสิทธิ์มีสิทธิแต่ผู้เดียว รวมถึงสิทธิทำซ้ำ และสิทธิทำงานดัดแปลง คืองานที่สร้างจากงานเดิมโดยแปลงรูป (มาตรา 101 และ 106) ^[2]

• แนวทาง · สำนักงานลิขสิทธิ์สหรัฐฯ

  การทำเสียงจำลองจากสำเนางานเดิม หรือดัดแปลงงานเดิม เช่น ให้เสียงของใครร้องเนื้อเพลงที่มีอยู่ อาจเกี่ยวกับสิทธิเหล่านี้ แต่คนที่ถูกจำลองอาจไม่ใช่เจ้าของลิขสิทธิ์ (หน้า 17 และ 24) ^[1]

• ข้อเท็จจริง

  เรื่องการนำงานไปฝึก AI รายงานยกไปไว้ในรายงานส่วนถัดไป (หน้า 17 เชิงอรรถ 107) บทความนี้จึงไม่ครอบคลุม ^[1]

• แนวทาง · สำนักงานลิขสิทธิ์สหรัฐฯ

  ลิขสิทธิ์ไม่คุ้มครองตัวตนของบุคคล แม้ตัวตนนั้นอยู่ในงานสร้างสรรค์ (หน้า 17) เสียงต่างจากงานบันทึกเสียงที่บันทึกเสียงนั้นไว้ เพราะเกิดจากร่างกาย ธรรมชาติ การฝึกฝน และพรสวรรค์ จึงไม่ใช่งานสร้างสรรค์ และไม่ได้ถูกบันทึกตรึงไว้ (fixed) ในสื่อใด (หน้า 52) ^[1]

• คำพิพากษา

  ศาลอุทธรณ์สหรัฐฯ ภาคที่ 9 วินิจฉัยว่าเสียงไม่มีลิขสิทธิ์เพราะไม่ได้ถูกบันทึกตรึงไว้ (Midler v. Ford Motor Co., 1988) และชื่อหรือรูปลักษณ์ไม่ใช่งานสร้างสรรค์ (Downing v. Abercrombie & Fitch, 2001) (หน้า 17 เชิงอรรถ 108) ^[1]

• ข้อเท็จจริง

  มาตรา 114(b) จำกัดสิทธิในงานบันทึกเสียงไว้ที่ “เสียงจริงที่บันทึกไว้” เช่น การทำสำเนา มิกซ์ใหม่ หรือเปลี่ยนคุณภาพเสียงจริงนั้น แต่ไม่ครอบคลุมการบันทึกเสียงใหม่ขึ้นเอง แม้จะเลียนเสียงเดิม ^[2]

• แนวทาง · สำนักงานลิขสิทธิ์สหรัฐฯ

  มาตรานี้จึงคุ้มครองการร้องเลียนเสียง (soundalike) จากข้อหาละเมิดลิขสิทธิ์ (หน้า 51–52) และลิขสิทธิ์ไม่คุ้มครองสไตล์ เว้นแต่งานที่ทำ “ตามสไตล์” ลอกส่วนที่มีลิขสิทธิ์ของงานชิ้นใดมาด้วย (หน้า 54–55) ^[1]

• แนวทาง · สำนักงานลิขสิทธิ์สหรัฐฯ

  สิทธิในการใช้ประโยชน์จากตัวตนตามกฎหมายมลรัฐอาจเหมาะที่สุดกับเสียงจำลองที่ไม่ได้รับอนุญาต แต่หลายรัฐคุ้มครองเฉพาะการใช้ทางการค้า บางรัฐไม่คุ้มครองเสียง หรือคุ้มครองเฉพาะเสียงที่โดดเด่นและเป็นที่รู้จัก ผลคือการคุ้มครองแบบปะติดปะต่อ (หน้า 11, 13 และ 23) ^[1]

• แนวทาง · สำนักงานลิขสิทธิ์สหรัฐฯ

  กฎหมายกลางที่มีอยู่แคบเกินไป ทั้งกฎหมายเครื่องหมายการค้า (Lanham Act) และกฎหมายของ FTC ช่วยได้เป็นหลักเมื่อเป็นการใช้ทางการค้าที่ทำให้ผู้บริโภคสับสนหรือเข้าใจผิด (หน้า 20 และ 24) ^[1]

• คำพิพากษา

  คดี Midler ศาลอุทธรณ์ภาคที่ 9 วินิจฉัยตามคอมมอนลอว์ของรัฐแคลิฟอร์เนีย คอมมอนลอว์คือกฎหมายที่มาจากคำพิพากษา ศาลเห็นว่าการจงใจเลียนเสียงอันโดดเด่นของนักร้องที่คนรู้จักกว้างขวางเพื่อขายสินค้าเป็นการกระทำละเมิดทางแพ่ง ศาลยังระบุว่า Midler ไม่ได้เรียกค่าเสียหายจากการใช้เพลง ซึ่ง Ford ได้รับอนุญาตแล้ว ข้อหานี้จึงไม่ถูกกฎหมายลิขสิทธิ์ของรัฐบาลกลางตัดออก (หน้า 23 เชิงอรรถ 142 · หน้า 51 เชิงอรรถ 307) ^[1]

• คำพิพากษา

  คดี Waits v. Frito-Lay (ปี 2535) ศาลเดียวกันเห็นว่าข้อหานำเสียงไปใช้โดยมิชอบเป็นคนละประเภทกับคดีลิขสิทธิ์เรื่องการใช้เพลงหรือไฟล์เสียง (หน้า 51 เชิงอรรถ 307) ^[1]

• คำพิพากษา

  ในทางกลับกัน คดี Romantics v. Activision (ปี 2551) ศาลรัฐบาลกลางในรัฐมิชิแกนให้กฎหมายลิขสิทธิ์มีผลเหนือกว่ากฎหมายมลรัฐ เพราะ “เสียงอันโดดเด่น” ที่อ้างคือเสียงของเพลงที่มีลิขสิทธิ์ ไม่ใช่เสียงของวงโดยทั่วไป (หน้า 51 เชิงอรรถ 308) ^[1]

• แนวทาง · สำนักงานลิขสิทธิ์สหรัฐฯ

  สำนักงานเห็นว่ามาตรา 114(b) ไม่ได้ตัดกฎหมายมลรัฐที่ห้ามจำลองเสียง และเสนอให้รัฐสภาเขียนเรื่องนี้ให้ชัด (หน้า 52) ^[1]

สถานการณ์สมมติ: นักศึกษา ก แต่งทำนอง เนื้อร้อง และดนตรีใหม่เองทั้งหมด แล้วใช้ AI ทำให้เสียงร้องเหมือนนักร้องดังคนหนึ่ง และโพสต์ลงโซเชียล

• ความเห็น · ผู้เขียน

  เรื่องเพลง ไม่มีเพลงหรือไฟล์เสียงของคนอื่นในผลงาน ส่วนที่เหมือนคือเสียง ซึ่งลิขสิทธิ์ไม่คุ้มครอง เว้นแต่เพลงใหม่ลอกส่วนที่มีลิขสิทธิ์ของเพลงใดมา (หน้า 17, 52 และ 55) ^[1]

• ความเห็น · ผู้เขียน

  เรื่องตัวตน ยังต้องถามอยู่ คำตอบขึ้นกับว่าเกิดในรัฐใด และรัฐนั้นคุ้มครองเสียงหรือการใช้ที่ไม่ใช่ทางการค้าหรือไม่ (หน้า 13 และ 23) ^[1]

• ข้อเท็จจริง

  ตัวอย่างจริงในรายงานคือเพลงใหม่ “Heart on My Sleeve” เมื่อ เม.ย. 2566 ซึ่งใช้เสียงที่ AI ทำให้เหมือน Drake และ The Weeknd มียอดดูบนโซเชียลมีเดียกว่า 15 ล้านครั้ง โดยนักร้องทั้งสองไม่รู้มาก่อน (หน้า 1) ^[1]

สถานการณ์สมมติ: นักศึกษา ข นำไฟล์เพลงฮิตที่วางขายอยู่ ใช้ AI เปลี่ยนเสียงร้องเป็นเสียงนักร้องอีกคน โดยคงดนตรีและเนื้อร้องเดิมไว้ แล้วโพสต์ลงโซเชียล

• ความเห็น · ผู้เขียน

  เรื่องเพลง มีทั้งตัวเพลงและไฟล์เสียงเดิม ตรงกับตัวอย่างที่รายงานบอกว่าอาจเกี่ยวกับสิทธิทำซ้ำและดัดแปลง (หน้า 17) และสิทธิดัดแปลงงานบันทึกเสียงครอบคลุมการเปลี่ยนคุณภาพของเสียงจริงที่บันทึกไว้ ^[1] [2]

• ความเห็น · ผู้เขียน

  เรื่องตัวตน มีอยู่แยกต่างหาก ร่าง NO FAKES ฉบับปี 2569 นิยามเสียงจำลองให้รวมทั้งงานที่บุคคลไม่ได้แสดงจริง และงานที่แสดงจริงแต่การแสดงถูกเปลี่ยนไปมาก (§2(a)(2)) แต่ร่างนี้ยังไม่เป็นกฎหมาย ณ วันที่ตรวจ ^[3]

• ความเห็น · ผู้เขียน

  คำตอบเรื่องหนึ่งไม่ได้ตอบอีกเรื่อง ในคดี Midler ผู้โฆษณาได้รับอนุญาตใช้เพลงแล้ว ศาลก็ยังพิจารณาเรื่องเลียนเสียงแยก ส่วนความยินยอมของนักร้องก็ไม่ได้ให้สิทธิใช้เพลงของเจ้าของลิขสิทธิ์ ^[1]

• ความเห็น · ผู้เขียน

  บทความนี้ไม่ได้สรุปว่ากรณีใดผิดกฎหมาย ผลจริงขึ้นกับข้อเท็จจริง กฎหมายของรัฐ และข้อยกเว้น เช่น การใช้อย่างเป็นธรรม

• แนวทาง · สำนักงานลิขสิทธิ์สหรัฐฯ

  ให้รัฐสภาสร้างสิทธิระดับรัฐบาลกลางที่คุ้มครองทุกคนตลอดชีวิต ไม่ใช่เฉพาะคนดัง จากการเผยแพร่ภาพหรือเสียงจำลองที่ไม่ได้รับอนุญาตทั้งที่รู้ สิทธินี้อนุญาตให้ผู้อื่นใช้ได้แต่โอนขาดไม่ได้ (หน้า iv และ 57) ^[1]

• แนวทาง · สำนักงานลิขสิทธิ์สหรัฐฯ

  ความรับผิดควรเกิดจากการเผยแพร่ ไม่ใช่การสร้างอย่างเดียว ซึ่งอาจเป็นการทดลองหรือความบันเทิงส่วนตัว และควรครอบคลุมการใช้ที่ไม่ใช่ทางการค้าด้วย (หน้า 33–35) ^[1]

• แนวทาง · สำนักงานลิขสิทธิ์สหรัฐฯ

  ข้อยกเว้นสำหรับงานสร้างสรรค์แบบกว้างอาจทำให้กฎหมายไร้ผลกับการโคลนเสียงในเพลง จึงควรชั่งน้ำหนักเรื่องเสรีภาพในการแสดงออกเป็นรายกรณี เช่น ดูว่าจงใจหลอกหรือไม่ และติดป้ายบอกหรือไม่ (หน้า 46–47) ^[1]

• ข้อเท็จจริง

  ร่างฉบับที่คณะกรรมาธิการรายงานเขียนว่าจะให้สิทธิในทรัพย์สินแก่บุคคล คือสิทธิอนุญาตการใช้ภาพหรือเสียงจำลองของตน สิทธินี้โอนไม่ได้ขณะมีชีวิต (§2(b)) ถ้าร่างผ่าน จะมีผลเหนือกว่ากฎหมายมลรัฐบางส่วน แต่ไม่กระทบกฎหมายมลรัฐที่มีอยู่ ณ 2 ม.ค. 2568 (§2(g)) และจะมีผล 180 วันหลังประกาศใช้ (§2(k)) ^[3]

• ข้อเท็จจริง

  ตามร่างนี้ ความรับผิดจะเกิดจากการทำให้สาธารณะเข้าถึงภาพหรือเสียงจำลองที่ไม่ได้รับอนุญาต หรือเผยแพร่เครื่องมือที่ออกแบบมาเพื่อจำลองบุคคลที่ระบุตัวได้ โดยต้องรู้หรือจงใจหลีกเลี่ยงการรู้ ร่างยังมีข้อยกเว้นเป็นประเภท เช่น ข่าว สารคดี การวิจารณ์ การล้อเลียน (§2(c)) ^[3]

• ความเห็น · ผู้เขียน

  ร่างต่างจากข้อเสนอของสำนักงานอย่างน้อยสองจุด คือใช้ข้อยกเว้นเป็นประเภทแทนการชั่งน้ำหนักรายกรณี และไม่ได้กล่าวถึงมาตรา 114(b) ^[1] [3]

• ข้อเท็จจริง

  รายงานระบุว่ารัฐเทนเนสซีขยายกฎหมายสิทธิในตัวตนให้ครอบคลุมการจำลองเสียง และการเผยแพร่ทุกแบบโดยไม่ได้รับอนุญาต ไม่ใช่แค่การโฆษณา (หน้า 15) ^[1] [10]

• ข้อเท็จจริง

  ตามบทความของสำนักงานกฎหมาย Davis Wright Tremaine กฎหมายนี้มีผล 1 ก.ค. 2567 และให้รับผิดถึงผู้เผยแพร่เครื่องมือที่มีจุดประสงค์หลักเพื่อสร้างเสียงหรือรูปลักษณ์ของบุคคลโดยไม่ได้รับอนุญาต ชมรมยังเปิดอ่านตัวบทจากเว็บไซต์ทางการไม่ได้^† [11]

• ข้อเท็จจริง

  TAKE IT DOWN Act ห้ามเผยแพร่ภาพทางเพศ (intimate visual depiction) ของบุคคลโดยไม่ยินยอมตามเงื่อนไขในกฎหมาย ทั้งภาพจริงและภาพที่ AI สร้าง และให้แพลตฟอร์มลบภายใน 48 ชั่วโมงหลังได้รับคำขอ ไม่มีส่วนใดครอบคลุมเสียงที่โคลนขึ้น ^[9]

มาตรา 230 ของกฎหมายการสื่อสารสหรัฐฯ คุ้มครองผู้ให้บริการออนไลน์จากความรับผิดต่อเนื้อหาที่คนอื่นโพสต์ แต่ยกเว้นกฎหมายทรัพย์สินทางปัญญา ผู้แสดงความเห็นต่อรายงานจึงโต้แย้งกันว่าสิทธิในเสียงจำลองควรนับเป็นทรัพย์สินทางปัญญาหรือไม่ (หน้า 37) ^[1]

• 31 ก.ค. 2567สำคัญ
  ข้อเท็จจริง

  สำนักงานลิขสิทธิ์สหรัฐฯ ลงนามรายงาน Part 1 ซึ่งใช้ข้อมูลเรื่องรัฐสภาก่อน 22 ก.ค. 2567 (หน้า 24 เชิงอรรถ 152) ^[1]

• 9 เม.ย. 2568
  ข้อเท็จจริง

  ยื่นร่าง NO FAKES Act of 2025 (S.1367 และ H.R.2794) ทั้งสองฉบับไม่มีบันทึกความคืบหน้าหลังส่งคณะกรรมาธิการตุลาการ ^[6] [7]

• 12 พ.ค. 2569
  คำชี้แจง · สำนักงานลิขสิทธิ์สหรัฐฯ

  ผู้อำนวยการสำนักงานให้การต่อวุฒิสภาว่า สิทธิระดับรัฐบาลกลางในภาพและเสียงจำลองยังเป็นเรื่องที่ควรออกกฎหมาย (หน้า 6) ^[8]

• 20 พ.ค. 2569
  ข้อเท็จจริง

  ยื่นร่าง NO FAKES Act of 2026 ในวุฒิสภา (S.4591) และสภาผู้แทนราษฎร (H.R.8915) ฉบับสภาผู้แทนราษฎรไม่มีบันทึกความคืบหน้าหลังส่งคณะกรรมาธิการตุลาการ ^[3–5]

• 24 มิ.ย. 2569สำคัญ
  ข้อเท็จจริง

  หลังคณะกรรมาธิการตุลาการของวุฒิสภามีมติเมื่อ 18 มิ.ย. 2569 วุฒิสมาชิก Grassley รายงานร่าง S.4591 ฉบับแก้ไขทั้งฉบับต่อวุฒิสภา และร่างถูกบรรจุในปฏิทินวาระลำดับที่ 446 นี่เป็นขั้นล่าสุดที่ congress.gov บันทึกไว้ ณ วันที่ชมรมเรียกดู 3 พ.ย. 2569 ข้อมูลของร่างนี้ปรับปรุงล่าสุด 10 ส.ค. 2569 ^[3] [14]

• 30 ก.ย. 2569
  ข้อเท็จจริง

  แหล่งทุติยภูมิรายงานว่ามีการขอให้วุฒิสภาผ่านร่างโดยไม่มีผู้คัดค้าน แต่วุฒิสมาชิก Ted Cruz คัดค้านด้วยเหตุผลเรื่องเสรีภาพในการแสดงออก รายการขั้นตอนของร่างบน congress.gov ไม่มีเหตุการณ์นี้^{† [12] [13] [14]}

• ก่อนโพสต์หรือรายงานเรื่องเพลงที่ใช้เสียง AI ถามสองข้อแยกกัน คือใช้เพลงหรือไฟล์เสียงของใคร และเสียงนั้นเลียนแบบใคร

• เรียกประเด็นให้ถูก ตามรายงานนี้ การจำลองเสียงอย่างเดียวไม่ใช่การละเมิดลิขสิทธิ์ แต่เป็นคำถามเรื่องสิทธิในตัวตน

• เรียกเอกสารตามสถานะจริง รายงานของสำนักงานไม่ผูกพันศาล ร่าง NO FAKES ยังไม่เป็นกฎหมาย ณ วันที่ตรวจ และ ELVIS Act ใช้ในรัฐเทนเนสซีรัฐเดียว

• เวลารายงานสถานะร่างกฎหมาย บอกขั้นล่าสุดที่บันทึกไว้พร้อมวันที่เรียกดู อย่าเขียนว่าสหรัฐฯ ออกกฎหมายแล้ว

• อย่าอ้าง TAKE IT DOWN Act เป็นกฎหมายเรื่องการโคลนเสียง

• ถ้าจะเทียบกับไทย ให้ค้นกฎหมายไทยแยกต่างหาก อย่านำข้อสรุปของหน่วยงานสหรัฐฯ มาใช้กับไทยโดยอัตโนมัติ

• ความเห็น · ผู้เขียน

  ได้รับอนุญาตเรื่องเพลงแล้ว อย่าถือว่าได้รับอนุญาตเรื่องเสียงด้วย และกลับกัน

• ความเห็น · ผู้เขียน

  ถ้าใช้เสียงที่ AI สร้างในงานของตน บอกผู้ฟังให้ชัดว่าเป็นเสียง AI และเจ้าของเสียงไม่ได้ร้องเอง

1. รายงานของสำนักงานลิขสิทธิ์สหรัฐฯCopyright and Artificial Intelligence, Part 1: Digital Replicas. A Report of the Register of Copyrights (เปิดแท็บใหม่)ปกระบุ ก.ค. 2567 · ลงนาม 31 ก.ค. 2567 · copyright.gov
2. ตัวบทกฎหมายสหรัฐฯ ฉบับที่สำนักงานลิขสิทธิ์สหรัฐฯ เผยแพร่Copyright Law of the United States (Title 17), Chapter 1: Subject Matter and Scope of Copyright (เปิดแท็บใหม่)หน้าเว็บไม่ระบุวันที่ · Claude เปิดอ่าน 3 พ.ย. 2569 · copyright.gov
3. ร่างกฎหมายสหรัฐฯS. 4591, NO FAKES Act of 2026, Reported in Senate (RS), Calendar No. 446 (เปิดแท็บใหม่)ยื่น 20 พ.ค. 2569 · รายงานต่อวุฒิสภา 24 มิ.ย. 2569 · govinfo.gov
4. ข้อมูลสถานะร่างกฎหมายBILLSTATUS-119s4591 (S. 4591, NO FAKES Act of 2026) (เปิดแท็บใหม่)ไฟล์ปรับปรุงล่าสุด 10 ส.ค. 2569 · govinfo.gov
5. ข้อมูลสถานะร่างกฎหมายBILLSTATUS-119hr8915 (H.R. 8915, NO FAKES Act of 2026) (เปิดแท็บใหม่)ไฟล์ปรับปรุงล่าสุด 23 ต.ค. 2569 · govinfo.gov
6. ข้อมูลสถานะร่างกฎหมายBILLSTATUS-119s1367 (S. 1367, NO FAKES Act of 2025) (เปิดแท็บใหม่)ไฟล์ปรับปรุงล่าสุด 10 ส.ค. 2569 · govinfo.gov
7. ข้อมูลสถานะร่างกฎหมายBILLSTATUS-119hr2794 (H.R. 2794, NO FAKES Act of 2025) (เปิดแท็บใหม่)ไฟล์ปรับปรุงล่าสุด 22 ก.ค. 2569 · govinfo.gov
8. คำให้การต่อรัฐสภาTestimony of Shira Perlmutter, Register of Copyrights and Director, U.S. Copyright Office, Before the Subcommittee on Intellectual Property, U.S. Senate Committee on the Judiciary (เปิดแท็บใหม่)12 พ.ค. 2569 · copyright.gov
9. กฎหมายสหรัฐฯPublic Law 119-12, TAKE IT DOWN Act (S. 146) (เปิดแท็บใหม่)ลงนาม 19 พ.ค. 2568 · govinfo.gov
10. ข่าวประชาสัมพันธ์ของสำนักงานผู้ว่าการรัฐเทนเนสซี“PHOTOS: Gov. Lee Signs ELVIS Act Into Law” (เปิดแท็บใหม่)21 มี.ค. 2567 · tn.gov
11. บทความของสำนักงานกฎหมาย Davis Wright Tremaine (แหล่งทุติยภูมิ)“Tennessee, All Shook Up Over AI-Generated Voice Replicas, Passes ELVIS Act” (เปิดแท็บใหม่)^†8 เม.ย. 2567 · dwt.com
12. บทความในบล็อกวารสารวิชาการ Cardozo Arts & Entertainment Law Journal (แหล่งทุติยภูมิ)“Borrowed Voices: What the NO FAKES Act Means for AI Disclosure Risk” (เปิดแท็บใหม่)^†12 ต.ค. 2569 · cardozoaelj.com
13. ข่าวจาก Radio Ink (แหล่งทุติยภูมิ)“First Amendment Concerns Delay Radio's AI Deepfake Shield” (เปิดแท็บใหม่)^†8 ต.ค. 2569 · radioink.com
14. ข้อมูลทางการของรัฐสภาสหรัฐฯcongress.gov (Library of Congress), ขั้นตอนของร่าง S.4591, H.R.8915, S.1367 และ H.R.2794 (เปิดแท็บใหม่)ชมรมเรียกดูข้อมูลทางการของ congress.gov เมื่อ 3 พ.ย. 2569 ไม่ได้อ่านจากหน้าเว็บที่ลิงก์นี้ ข้อมูลร่าง S.4591 ปรับปรุงล่าสุด 10 ส.ค. 2569 · congress.gov

ข้อจำกัดของข้อมูล

จุดที่ยังตรวจไม่ครบ: (1) ตัวบท ELVIS Act ของรัฐเทนเนสซี Claude เปิดตัวบทจากเว็บไซต์ทางการของรัฐไม่ได้ ไฟล์ที่ได้มาภายหลังเป็นภาพสแกน ซึ่งชมรมยังอ่านข้อความไม่ได้ วันมีผลใช้บังคับและความรับผิดของผู้เผยแพร่เครื่องมือจึงมาจากบทความของสำนักงานกฎหมาย ^[11] (2) เหตุการณ์ในวุฒิสภาเมื่อ 30 ก.ย. 2569 มาจากแหล่งทุติยภูมิ ^[12] [13] ชมรมยังตรวจกับบันทึกการประชุมรัฐสภาไม่ได้ (3) สถานะร่าง NO FAKES คือสิ่งที่ข้อมูลของ congress.gov แสดงเมื่อชมรมเรียกดู 3 พ.ย. 2569 Claude อ่านรายการขั้นตอนของร่างจากข้อมูลทางการชุดนี้ ไม่ได้อ่านจากหน้าเว็บของร่าง ข้อมูลนี้ไม่มีบันทึกว่าผ่านสภาใด ข้อมูลร่าง S.4591 ปรับปรุงล่าสุด 10 ส.ค. 2569 ขั้นตอนหลังจากนั้นต้องเรียกดูใหม่ ^[14]

• Claude ตรวจแหล่งข้อมูลถึงวันที่ 3 พ.ย. 2569 อ่านรายงาน Part 1 ฉบับเต็มรวมเชิงอรรถ และตรวจเลขหน้าที่อ้างกับเนื้อรายงานอีกครั้ง
• ตัวบทลิขสิทธิ์สหรัฐฯ อ่านเฉพาะมาตรา 101 (นิยามงานบันทึกเสียง) 102 106 และ 114(b) จากฉบับที่สำนักงานลิขสิทธิ์สหรัฐฯ เผยแพร่บนเว็บ ไม่ใช่ฉบับทางการของสภาผู้แทนราษฎร และหน้าเว็บไม่ระบุวันที่ปรับปรุง
• ร่าง S.4591 อ่านเฉพาะข้อความที่กรรมาธิการแก้ไขแทนทั้งฉบับ ในส่วนนิยาม สิทธิ ความรับผิด ข้อยกเว้น การมีผลเหนือกว่ากฎหมายมลรัฐ และวันมีผล ไม่ได้อ่านข้อความเดิมที่ถูกตัดออก และไม่ได้อ่านเนื้อร่างฉบับปี 2568
• TAKE IT DOWN Act อ่านทั้งฉบับ แต่นิยาม “ภาพทางเพศ” อ้างไปยังกฎหมายอีกฉบับ (15 U.S.C. 6851) ซึ่งชมรมไม่ได้อ่าน คำให้การวันที่ 12 พ.ค. 2569 อ่านหน้า 1–7 ข่าวประชาสัมพันธ์ของผู้ว่าการรัฐเทนเนสซี Claude อ่านจากข้อความสรุปของหน้าเว็บ ไม่ได้อ่านต้นฉบับคำต่อคำ
• แหล่งทุติยภูมิ ^{[11] [12] [13]} Claude อ่านจากข้อความสรุปของหน้าเว็บ ไม่ได้อ่านต้นฉบับคำต่อคำ จึงไม่ได้ยกถ้อยคำมาอ้าง
• ความต่างระหว่างแหล่ง บทสรุปผู้บริหารของรายงานเขียนว่าสำนักงานไม่เสนอให้กฎหมายกลางมีผลเหนือกว่ากฎหมายมลรัฐ “ทั้งหมด” (หน้า iv) แต่เนื้อหาหลักเสนอไม่ให้มีผลเหนือกว่าเลย และเตือนว่าการให้มีผลเหนือกว่าบางส่วนก็อาจทำให้เกิดคดีมาก (หน้า 50) บทความนี้จึงไม่ได้นับเรื่องนี้เป็นจุดที่ร่าง NO FAKES ต่างจากข้อเสนอ
• รายงาน Part 1 ออกก่อนร่าง NO FAKES ฉบับปี 2568 และ 2569 จึงไม่ได้วิเคราะห์ร่างเหล่านี้ การเทียบร่างกับข้อเสนอในบทความนี้เป็นความเห็นของผู้เขียน
• คำว่า “งานดนตรี” และ “งานบันทึกเสียง” ในบทความนี้เป็นคำแปลประเภทงานตามกฎหมายสหรัฐฯ ไม่ได้อ้างถึงประเภทงานตามกฎหมายไทย
• เรื่องที่ยังไม่ทราบ ณ วันที่ข้อมูล
  • วุฒิสภาจะนำร่าง S.4591 ขึ้นพิจารณาเมื่อใด และร่างจะเปลี่ยนไปอีกหรือไม่
  • มีศาลสหรัฐฯ ตัดสินคดีโคลนเสียงด้วย AI ภายใต้มาตรา 114(b) หรือกฎหมายสิทธิในตัวตนหลังรายงานนี้หรือไม่ บทความนี้ไม่ได้ค้น
  • การนำไฟล์เสียงของนักร้องไปฝึกโมเดล AI เป็นการละเมิดลิขสิทธิ์หรือไม่ บทความนี้ไม่ได้ครอบคลุม และไม่ได้วิเคราะห์ข้อยกเว้น เช่น การใช้อย่างเป็นธรรม
• บทความนี้ไม่ได้วิเคราะห์กฎหมายไทย ชมรมไม่มีตัวบทหรือแหล่งข้อมูลไทยสำหรับบทความนี้ สถานะของการโคลนเสียงตามกฎหมายไทยต้องค้นคว้าแยกต่างหาก

คำอธิบายย่อเพื่อช่วยอ่าน ไม่ใช่นิยามทางกฎหมาย แตะคำที่ขีดเส้นประในรายละเอียดเพื่อดูคำอธิบายตรงจุดนั้น

ประมวลกฎหมายของรัฐบาลกลางสหรัฐฯU.S.C. (United States Code)

ประมวลกฎหมายของรัฐบาลกลางสหรัฐฯ ตัวเลขที่อยู่ก่อน U.S.C. บอกลักษณะ (title) ตัวเลขหลัง § บอกมาตรา เช่น 17 U.S.C. §107 คือลักษณะ 17 ว่าด้วยลิขสิทธิ์ มาตรา 107

สิทธิในการใช้ประโยชน์จากตัวตนright of publicity

สิทธิตามกฎหมายของแต่ละมลรัฐในสหรัฐฯ ที่ให้บุคคลควบคุมการนำชื่อ ภาพ หรือเสียงของตนไปใช้ ขอบเขตต่างกันในแต่ละรัฐ หลายรัฐคุ้มครองเฉพาะการใช้ทางการค้า และบางรัฐไม่คุ้มครองเสียง

การร้องเลียนเสียงsoundalike

การบันทึกเสียงใหม่ที่เลียนเสียงหรือสไตล์ของงานบันทึกเสียงเดิม มาตรา 114(b) ของกฎหมายลิขสิทธิ์สหรัฐฯ ไม่ถือว่าละเมิดลิขสิทธิ์ในงานบันทึกเสียงเดิม เพราะสิทธินั้นจำกัดอยู่ที่เสียงจริงที่บันทึกไว้

หลักกฎหมายรัฐบาลกลางมีผลเหนือกว่าpreemption

หลักว่ากฎหมายของรัฐบาลกลางสหรัฐฯ มีผลเหนือกฎหมายมลรัฐในเรื่องเดียวกัน ด้านลิขสิทธิ์ 17 U.S.C. §301 ทำให้ข้อหาตามกฎหมายมลรัฐที่คุ้มครองสิทธิแบบเดียวกับลิขสิทธิ์ใช้ไม่ได้

การใช้อย่างเป็นธรรมfair use

ข้อยกเว้นในกฎหมายลิขสิทธิ์สหรัฐฯ (17 U.S.C. §107) ที่ให้ใช้งานอันมีลิขสิทธิ์ได้โดยไม่ต้องขออนุญาต ศาลชั่งสี่ปัจจัย คือ วัตถุประสงค์และลักษณะของการใช้ ลักษณะของงาน ปริมาณและสาระสำคัญของส่วนที่นำไปใช้ และผลกระทบต่อตลาดของงานต้นฉบับ ข้อยกเว้นที่ใกล้เคียงที่สุดในกฎหมายไทยคือมาตรา 32 พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 แต่มาตรา 32 ระบุการกระทำที่ได้รับยกเว้นเป็นรายข้อ ไม่ได้เปิดกว้างแบบสหรัฐฯ